Weer eentje gered uit de klauwen van de neo-talibanisten

Papierafval of patrimonium? Het is uw keuze!

Dit document is nog maar eens het bewijs van waar de neo-talibanisten mee bezig zijn. Ik zeg niet dat dit het laatste exemplaar ter wereld is. Maar ik daag iedereen uit nog een gaaf exemplaar voor mijn neus te leggen.
Het gaat om "De kruisweg van Breendonk", geschreven door Pierre Lansvreugt (vermoedelijk eigenlijk Landsvreugt gespeld) en een zekere R. Lemaitre
Ik heb het gevonden bij het papierafval op een niet nader genoemde plaats. De laatste pagina is redelijk beschadigd, zodat de tekst gedeeltelijk verloren is gegaan. Ik heb het boekje volledig ingescand en daarna cadeau gedaan aan Jan Vandewalle omdat hij bezig met een kunstwerk. Een soort alternatieve kruisweg. Nu is het woord aan Broeder Eustachius of zal hij eens te meer met veel schuldig verzuim zijn theologische kop in het zand steken.

Bibliothecratie

Voila, daar is het nieuwe woord al. BIBLIOTHECRATIE !!!
De macht gaat niet meer uit van het boek, maar van een collectie boeken.
En wie de grootste collectie heeft, die heeft ook de grootste macht.
Dat is niet alleen eerlijk, het is ook een evidente feitelijkheid.
Ik loop inmiddels dubbele wachten rond de Abib. Want de neo-talibanisten zijn nu ongelooflijk woest bij zo'n vondst.
Uiteraard bestaan er autobibliothecraten, oligbibliothecraten en plutobibliothecraten.
Zij bevinden zich in een apart universum, meer dan gespeend van speculatie, snobisme en idolatrie ten aanzien van schrijvers.
Voor mij draait het rond de kennis enerzijds en de tekst in zijn taalkundige vorm anderzijds. En ik ben een demobibliothecraat.
Want slechts bij hoogste uitzondering mag iemand toegang tot een document geweigerd worden en dan alleen tijdelijk.
Dus richt ik me nu tot die hansworsten die zich Patat en Broeder Eustachius noemen:
Elk document moet gered worden in welke vorm dan ook. Wie zich daar tegen verzet heeft duidelijk antidemocratische bedoelingen en moet vervolgd worden.
Laat de guillotine maar aanrukken.
Maar laat me nu nog de volgende anekdote vertellen. Enige jaren geleden, toen de Abib nog zonder gevaar te betreden was, hield ik een opendeurdag. Een ambtenaar op rust stelde vast dat ik in het bezit was Parlementaire Verslagen. Strikt genomen waren die toen nog bezit van een politieke partij, maar wie maalt daar nu om.
De man beweerde bij hoog en laag dat deze documenten niet in mijn bezit mochten zijn en ook niet toegankelijk voor een groot publiek. Ik lachte hem vierkant uit, want we hebben als burgers wel degelijk het recht en zelfs de plicht om onze politici via deze en andere kanalen te controleren. Deze anekdote typeert de hilarische angst van de neo-talibanisten voor het teveel aan kennis en informatie. Wie wil weten wat er met deze ambtenaar gebeurd is, moet mij maar eens informeel aanspreken. Ik zal u het smeuïge verhaal niet besparen, hoe tragisch het ook is.

Bibliocratie

Naar aanleiding van een lezing van Jan 'Bib' van Herreweghe over bibliofagie (dit is het eten van boeken), wil ik hier een begrip lanceren dat onlangs onder mijn schedel tot leven kwam: Bibliocratie.
Namelijk een macht die uitgaat van boeken.
Het probleem is dit woord al gekaapt is door protestantse fundamentalisten, waarbij het neerkomt op de regelgeving die uit de Bijbel voorkomt. Het woord moest de term theocratie vervangen. En alhoewel het in deze betekenis nog niet is aanvaard is het al verbrand.
Jammer, ik fantaseerde al over bibliocratische partij of zelfs revolutie.
Daarbij maak ik onderscheid tussen een autocratische elitaire bibliocratie, als iemand
boeken exclusief voor zichzelf alleen toegankelijk houdt.
In een oligarchische bibliocratie is het een klein groepje dat toegang heeft. En in een plutocratische bibliocratie kun je overal aan als je maar geld hebt.
De gevolgen daarvan zijn navenant.
Ik ben echter een democratisch bibliocraat. In principe mag iedereen tot elk boek of document toegang hebben. In de Abib is er echter een uitzonderingssituatie, omdat
de neo-talibanisten zitten te azen op de collectie.
Digitalisering maakt hun vernietigingsdrang juist nutteloos. Tenzij ze mijn paswoord kunnen kraken.
Heeft er iemand trouwens een beter woord voor bibliocratie. Maar vooral, wie staat er aan mijn zijde?

Filialen

José Vandenbroucke, de legendarische performer uit Deerlijk doet een voorstel.
Hij is bereid een aantal meters plank ter beschikking te stellen van de Abib. Dat is een wat late reactie op een voorstel dat ik vorig jaar al deed. Ik overweeg hem de afdeling literatuurwetenschappen + eventueel poëzie te geven. Uiteraard is dat in bruikleen. En de medebeheerder kan eventueel ook bepaalde administratieve taken uitvoeren ter ontsluiting van de collectie. Jan Vandewalle is ook geïnteresseerd in de afdeling kunst. Zou Broeder Eustachius in al zijn devootheid belangstelling hebben voor afdeling godsdienst? Wel, wel, als 100 mensen nu eens elk 10 meter ter beschikking stelden zou dat 1 km in het totaal zijn en dus bijna een verdubbeling van de huidige Abib.
Doen!!!! In combinatie met de digitalisering wordt dat de redding.










Bovenstaande afbeeldingen is mail-artwork van José, die echter niet erg bekommerd is om zijn eigen archief.

Koerswijziging ?

Vermits mijn huishouden echt meer op een stortplaats begint te lijken ten gevolge van de te grote aanvoer, is het dan misschien toch aangewezen een deel van de collectie te digitaliseren, bij voorkeur wat in slechte staat is. Zelfs dan heb ik nu onmiddellijk een grote hangar nodig, zoals u hierboven ziet. Maar aan zo'n virtuele bibliotheek zijn toch wat uitdagingen verbonden.
1. Het scannen (moet nog altijd per pagina gebeuren. Er bestaat een toestel dat de pagina's draait, maar dat is duur. Misschien willen vrijwilligers wel helpen inscannen.
2. Het digitaal stockeren. In PDF en dan in een windowsverkennervenster??
Dat lijkt me niet ideaal. Bovendien zou ik mijn word-documenten ook in die bibliotheek willen steken.
3. Te meer omdat ik graag metadata zou toevoegen, zoals titel, auteur en een UDC-nummer.
Heeft iemand daar een oplossing voor? En wat doe ik tenslotte met het papieren document nadat het ingescand is? Weggooien of verkopen?