Nog meer Duits oorlogsamusementslectuur

Ziezo, dit is een tweede boekje dat te koop is.
Ze zijn alledrie in heel goede staat.
De titel hiervan is "Das Land des güldenen Kaziken" van een zekere Veit Bürkle.
De tekst zelf is in gotisch schrift, zoals kunt zien op de tweede afbeelding.
Ik wacht op een interessant bod.
Misschien iets voor meneer Patat.

Te koop

Kampf um die Insel / Heinz Korn

Zeker nu blijkt dat Broeder Eustachius geïnteresseerd is in papieren exemplaren  die niet meer te bewaren zijn, ben ik beginnen beseffen dat er een markt is voor die zaken die ik ingescand heb. Meer specifiek heb ik het hier over 3 jeugdboekjes van tijdens de oorlog. Ontspanningslectuur voor de Hitlerjugend zeg maar.
Bovenstaande titel was is in 1946 zelfs verboden door de geallieerden.
"Kampf um die Insel" van een zekere Heinz Korn.
Aufwärtsverlag was aanvankelijk van de socialisten, maar is overgenomen door de nazi's, weet ik uit goedingelichte bron.
Excuses voor de donkere scan, maar lichter dan dat kon ik het niet krijgen
Enfin, wat geven jullie er voor?

Weer eentje gered uit de klauwen van de neo-talibanisten

Papierafval of patrimonium? Het is uw keuze!

Dit document is nog maar eens het bewijs van waar de neo-talibanisten mee bezig zijn. Ik zeg niet dat dit het laatste exemplaar ter wereld is. Maar ik daag iedereen uit nog een gaaf exemplaar voor mijn neus te leggen.
Het gaat om "De kruisweg van Breendonk", geschreven door Pierre Lansvreugt (vermoedelijk eigenlijk Landsvreugt gespeld) en een zekere R. Lemaitre
Ik heb het gevonden bij het papierafval op een niet nader genoemde plaats. De laatste pagina is redelijk beschadigd, zodat de tekst gedeeltelijk verloren is gegaan. Ik heb het boekje volledig ingescand en daarna cadeau gedaan aan Jan Vandewalle omdat hij bezig met een kunstwerk. Een soort alternatieve kruisweg. Nu is het woord aan Broeder Eustachius of zal hij eens te meer met veel schuldig verzuim zijn theologische kop in het zand steken.

Bibliothecratie

Voila, daar is het nieuwe woord al. BIBLIOTHECRATIE !!!
De macht gaat niet meer uit van het boek, maar van een collectie boeken.
En wie de grootste collectie heeft, die heeft ook de grootste macht.
Dat is niet alleen eerlijk, het is ook een evidente feitelijkheid.
Ik loop inmiddels dubbele wachten rond de Abib. Want de neo-talibanisten zijn nu ongelooflijk woest bij zo'n vondst.
Uiteraard bestaan er autobibliothecraten, oligbibliothecraten en plutobibliothecraten.
Zij bevinden zich in een apart universum, meer dan gespeend van speculatie, snobisme en idolatrie ten aanzien van schrijvers.
Voor mij draait het rond de kennis enerzijds en de tekst in zijn taalkundige vorm anderzijds. En ik ben een demobibliothecraat.
Want slechts bij hoogste uitzondering mag iemand toegang tot een document geweigerd worden en dan alleen tijdelijk.
Dus richt ik me nu tot die hansworsten die zich Patat en Broeder Eustachius noemen:
Elk document moet gered worden in welke vorm dan ook. Wie zich daar tegen verzet heeft duidelijk antidemocratische bedoelingen en moet vervolgd worden.
Laat de guillotine maar aanrukken.
Maar laat me nu nog de volgende anekdote vertellen. Enige jaren geleden, toen de Abib nog zonder gevaar te betreden was, hield ik een opendeurdag. Een ambtenaar op rust stelde vast dat ik in het bezit was Parlementaire Verslagen. Strikt genomen waren die toen nog bezit van een politieke partij, maar wie maalt daar nu om.
De man beweerde bij hoog en laag dat deze documenten niet in mijn bezit mochten zijn en ook niet toegankelijk voor een groot publiek. Ik lachte hem vierkant uit, want we hebben als burgers wel degelijk het recht en zelfs de plicht om onze politici via deze en andere kanalen te controleren. Deze anekdote typeert de hilarische angst van de neo-talibanisten voor het teveel aan kennis en informatie. Wie wil weten wat er met deze ambtenaar gebeurd is, moet mij maar eens informeel aanspreken. Ik zal u het smeuïge verhaal niet besparen, hoe tragisch het ook is.

Bibliocratie

Naar aanleiding van een lezing van Jan 'Bib' van Herreweghe over bibliofagie (dit is het eten van boeken), wil ik hier een begrip lanceren dat onlangs onder mijn schedel tot leven kwam: Bibliocratie.
Namelijk een macht die uitgaat van boeken.
Het probleem is dit woord al gekaapt is door protestantse fundamentalisten, waarbij het neerkomt op de regelgeving die uit de Bijbel voorkomt. Het woord moest de term theocratie vervangen. En alhoewel het in deze betekenis nog niet is aanvaard is het al verbrand.
Jammer, ik fantaseerde al over bibliocratische partij of zelfs revolutie.
Daarbij maak ik onderscheid tussen een autocratische elitaire bibliocratie, als iemand
boeken exclusief voor zichzelf alleen toegankelijk houdt.
In een oligarchische bibliocratie is het een klein groepje dat toegang heeft. En in een plutocratische bibliocratie kun je overal aan als je maar geld hebt.
De gevolgen daarvan zijn navenant.
Ik ben echter een democratisch bibliocraat. In principe mag iedereen tot elk boek of document toegang hebben. In de Abib is er echter een uitzonderingssituatie, omdat
de neo-talibanisten zitten te azen op de collectie.
Digitalisering maakt hun vernietigingsdrang juist nutteloos. Tenzij ze mijn paswoord kunnen kraken.
Heeft er iemand trouwens een beter woord voor bibliocratie. Maar vooral, wie staat er aan mijn zijde?