De dansende type-token-meester

Wie de reacties op het vorige bericht heeft gelezen is misschien al helemaal mee. Enfin, de stand van zaken is dat de voornoemde Persoon-in-kwestie zich in een ontelbaar aantal bochten wringt. Op de vraag naar elk onvindbaar boek of ander document begint hij te psalmodiëren op de woorden: Enerzijds...Anderzijds !!! En de rest is onverstaanbaar. Het onvindbaar boek verschijnt niet tussen de virtuele wierookdampen. Zo sleurt hij er ook een theorie over type en token bij. Het token is in dit geval het afzonderlijke boek. Het type is de tekst. Maar dat is het juist: als de tekst bewaard is, kan ik daarmee leven. Ik heb nooit gezegd dat iedere exemplaar moet bewaard worden. Digitaal mag het ook. Daarna kwam hij aandraven meet 4-delige indeling. Allemaal praat voor de vaak. Hij mag zijn indeling voor mijn part 1000-delig maken. Zijn concreet probleem is dat hij de tekst van het boekje nog altijd niet gezien heeft, laat staan dat hij een exemplaar zou hebben waarin hij zou kunnen onderstrepen. Terwijl hij op de onpare dagen blijft zweren dat er een goed bewaarbeleid is. Op de pare dagen leeft hij ondergedoken om te jammeren over verloren gegane teksten. Misschien bestaat er van dat bewaarbeleid wel een type, maar geen token meer. Amai, dat is surrealistische metafysica. Onthou het goed, kindertjes: in weggegooide boeken kan er NIET onderstreept worden. En nog een tip : als je blijft dansen van het ene been op het andere, zul je vroeg of laat struikelen

Ik ben benieuwd welke rare sprongen dat hij maakt bij volgende wortels die voor zijn neus hangen. Hierbij een aantal titels:
- Angst: een wijsgerig-antropologische benadering / F. van Raalten
- Jung: een mens voor deze tijd /Aalders; Plokker & Quispel
- De wijsbegeerte van Karl Marx / R.C. Kwant

Gestraft voor zijn wisselvalligheid

Probeer het u voor te stellen: iemand die al jaren getormenteerd twijfelt of er nu een goed bewaarbeleid is of niet, besluit om dan toch geen tegenstander te worden van de neo-alibanisten. Ook het kleinste engagement is hem te veel. En vooral: hij wil niet "geassocieerd worden met de Abib" Maar nu blijkt er een klein boekje in de Abib te zitten "Philosophie du langage" van Jean-Paul Resweber, in de reeks "Que sais-je" De persoon in kwestie wil het boekje kopen, maar hij heeft te laat beseft dat Abib NOOIT verkoopt. Hij wil daar de som van 2 Euro + nog een gebruikte fietstas voor geven. Wat moet ik denken van zo'n voorstel als je weet
- dat ik reeds meer dan 250.000 Euro in mijn project stopte
- dat ik dringend een leegstaande fabriek moet kopen
- dat ik me al jaren belachelijk laat maken omdat ik al dat "oud papier" wil sparen
- dat ik mijn huishouden onleefbaar gemaakt heb
- dat (indien dit boekje nergens meer te vinden is) mijn vraagprijs onbeperkt mag zijn.
(Indien het wel elders te koop is, moet hij het maar daar kopen)
- dat indien het verkocht wordt en nergens anders meer te vinden ook niet meer kan
gelezen worden door mensen die zich wel willen engageren voor de Superabib.

Concreet: enkel wie mijn project echt genegen is, kan er van profiteren. Ik ben toch geen kieken? En mijn Raad van Bestuur staat pal achter mij.

Belleman gaat over datum

In het weekend van 20-22 september zat ik in de vitrine van café Dedingen. Ik dronk er alle bieren die over datum waren. Uiteindelijk bleken er veel bieren niet over datum te zijn, dan voorzien. Resultaat in de eerste 2 dagen heb ik er slechts 15 gedronken. Weliswaar werd ik soms geholpen. Hopelijk heb ik mensen overtuigd van het feit dat bier niet slecht wordt. En dat het moet gedaan zijn met de verspilling van voedsel

Doorstoken kaarten, verborgen agenda's en voldongen feiten

In geen enkele sector is de gruwel van de doorstoken kaart, verborgen agenda's en de voldongen feiten zo verschrikkelijk om dragen, als in de erfgoedsector. Het is de definitieve vernedering waartegen alleen een blinde wraak nog wat moreel soelaas brengt. Stel dat iemand een laatste exemplaar van een zeldzaam of onvindbaar boek, vernietigt, met wat kan ik dan het onrecht (de onmogelijkheid om dit boek te raadplegen) nog vergelden?

Hoarding?

Een kleine reactie op Broeder Eustachius die mij een psychische aandoening wil aanpraten: Hoarding: het dwangmatig verzamelen Ik spaar geen lege bokalen. Ik spaar geen haar of teennagels Het gaat mij om het documentaire aspect en de vormgeving van publicaties. De teksten en de beelden moeten op termijn geïntegreerd worden in 1 brein, het mijne. Want dagelijks besef ik dat die teksten, woorden en beelden een betekenis voor mij kunnen hebben. Dan wil ik kunnen die teksten, woorden en beelden weer kunnen oproepen. En ik ben geen collectionneur. Alles mag weg, maar garandeer mij voor 200% de toegang tot de informatie Bestaat er een geleerde term voor het dwangmatig vernietigen van documenten en publicaties? Of het dwangmatig "niet-erg-vinden-dat-er-informatie-verloren-gaat" Ik heb alvast een suggestie: neo-talibanisme