En ik lees soms ook nog: Ieder zijn camino

Velen twijfelen er aan of ik zelf ook nog lees. Wel ja: "De boodschapper" van Jamal Mahjoub. Het gaat over een arabier (als ik het goed begrijp, met een heel donkere huidskleur) in de 17de eeuw, die de opdracht krijgt, om in Nederland een totaal nieuw instrument te halen, namelijk een telescoop. Deze opdracht lijkt aanvankelijk te mislukken, omdat men schipbreuk lijdt in Denemarken. Daar ziet men hem aanvankelijk aan als een halfdier of zelfs duivel. Hij wordt in bescherming genomen door een amateur-astronoom, die een observatorium wil bouwen. Het vertrouwen groeit tussen de mannen, maar de bevolking wil niets weten van sterrenkunde, wegens te godslasterend.
Het observatorium wordt vernietigd en de bewoners gedood. De arabier kan ontsnappen, met de telescoop. Wanneer zijn redding eindelijk in zicht is, komt hij tot het besef dat hij een hersenschim heeft nagejaagd en hij gooit de kijker weg.
Dat is ook het gevoel van veel pelgrims naar Santiago de Compostela. De tocht is belangrijker dan het doel.





En zo is het ook met de Abib. Enerzijds krijg ik steeds meer schenkingen, anderzijds verdamt de kans dat ik dat ooit allemaal zal klasseren als sneeuw voor de zon.

Ik leef nog

Eindelijk vind ik wat tijd om nog iets te schrijven op de blog. Ik was de laatste maanden bezig met een scriptie over Kortrijkse componisten geboren voor 1500. Ook dat is erfgoed. Wie kent er Gillebert de Berneville; Gilles Joye en Pierre de la Rue? Wie geïnteresseerd is stuurt maar een mailtje, dan stuur ik de tekst terug.
Maar wat mij vooral tegengaat, dat ik geen groep mensen heb die de Abib structureel steunen. Het gaat niet over geld alleen, maar over kleine praktische toestanden die me dagelijks pletwalsen. Om eerlijk te zijn: ik krijg het niet meer voor mekaar.
In mijn obsessie om een leegstaande fabriek te kopen, concentreer ik me op allerlei manieren op geld binnen te halen. Het begon met metaalafval en fratsen in de GPT-sector.
Misschien moet ik weer lezingen gaan geven. Bij momenten ben ik zo afgepeigerd dat ik siesta houd om middernacht.


Op bijgaande foto zie je mij op de terugweg van Antwerpen, waar als ik belleman (zonder baard, jaja) in een stoet ter ere van Gaston Berghmans rondliep. En dat allemaal om meer bekend te worden en vroeg of laat van de Abib een hype te maken

Borges op bezoek in de Abib

Jan 'Bib' Van Herreweghen, biliothecaris van Harelbeke en publicist over bibliofilie en bibliomanie noemde het een schande als iemand "De bibliotheek van Babel" nog niet gelezen had. Amai, je zou voor minder beschaamd zijn en je ergens tussen wat boekenrekken gaan verstoppen.
Eindelijk ben ik zover en wat stel ik vast? (wat ik toch al had kunnen denken):
Jorge Luis Borges schrijft over de neo-talibanisten in zijn verhaal "De bibliotheek van Babel":
...meenden anderen dat het van fundamenteel belang was zinloos werk te elimineren. Ze vielen de hexagonen binnen, toonden hun niet altijd valse geloofsbrieven, bladerden met ongenoegen door een deel en veroordeelden hele planken: hun hygiënische ascetische furie veroorzaakte de ondergang van miljoenen boeken. Hun naam wordt verafschuwd,..."
--------
Mijn excuses dat ik dit uit zijn context haal om even in te hakken op mijn aartsvijanden, want direct daarna wordt gesteld dat de toegebrachte schade verwaarloosbaar is, omdat de Bibliotheek (die vermoedelijk gelijk staat met het heelal) oneindig is en dat alle boeken ergens ver weg in andere zeshoeken, weliswaar met minieme varianten, steeds weer terugkeren en dat "de verwoestingen der Zuiveraars overschat werden door de horreur die deze fanatici met zich mee brachten. Zij werden gedreven door het delirium de boeken in het Karmozijnrode Hexagoon te bereiken: boeken met kleiner dan normaal formaat, almachtig, geïllustreerd en magisch." (nogmaals citaat van J.L. Borges)
Misschien kan deze tekst een licht werpen op de eigenlijke beweegredenen van de neo-talibanisten. Waarom moeten de kostbaarste boeken eerst verdwijnen? Willen zij de maatschappij beschermen tegen een bepaald verderf dat volgens hun levensbeschouwing zeker zou leiden tot de vernietiging van de mensheid.
Of is het erger: Geloven zij in een godheid die zij zoveel perfectie toedichten, dat deze een paradijs belooft als zij veel boeken vernietigen. Moeten zij van deze godheid op ketters jagen? En zijn die ketters dan per definitie mensen die veel boeken proberen te redden?




Zou het niet schitterend zijn om een bibliotheek te bouwen zoals Borges ze beschrijft? Of heeft iemand dit al geprobeerd? Laat het mij weten !!

Meer dan dat toon ik niet van mijn keuken

Het is nogal evident dat een project als de Abib nefast is voor een huishouden, zeker met een chaoot als ik. Meer krijgt u hier niet te zien van de keuken. Wat hier dringend moet veranderen is dat het grootste deel van het ongeklasseerde materiaal voorlopig het huis zou moeten verlaten, misschien reeds 1000 kartonnen dozen vol boeken en tijdschriften. Dat zou me in staat stellen om enkele ruimtes nog wat efficiënter in te richten en ook eens te reinigen. Dat is op dit moment bijna onmogelijk. Indien we 10 jaar geleden begonnen zouden zijn met een vereniging die de Abib zou steunen, was dit probleem al lang opgelost. Te meer omdat een aantal potentiële inkomsten vroeger veel hoger waren. Ik denk aan sponsoring en het metaalafval. Maar ja, veel beloftes verder is er nog niets concreets inzake die vereniging.
Bovendien is het dan schrijnend dat bepaalde domoren vinden dat ik geen financiële hulp verdien, omdat ik me daar persoonlijk mee zou verrijken. De waarheid is dat ik nu reeds een kwart miljoen Euro in het project gepompd heb en dat daar nog veel meer zal bijkomen. Een vereniging onder welk statuut dan ook zou voor een deel een einde kunnen maken aan de vermenging van privé- en laat ons dat nu maar bedrijfskapitaal noemen.
Dat ik voor de rest een onprofessionele prutser ben wil ik me dan nog wel laten welgevallen.

Een gang er even tussendoor

Derde foto in de rondleiding in de Abib. Dit is de gang tussen de winkel en de keuken.
Links hiervan bevinden zich mijn privé-vertrekken. Daar laat ik bijna nooit iemand binnen. Op deze foto ziet de gang er behoorlijk leeg uit. Op andere momenten is het een catastrofe, omdat er permanent schenkingen blijven aankomen.